Damsterdiep 10 9711 SK Groningen
+31 (0)6 415 00 532
karlijn@dochterdejonge.nl

Ik word van al mijn boeken blij. Sorry, Marie Kondo

Marie kondo

Door een samenloop van omstandigheden had ik mijn boeken een tijd niet om me heen. Ze stonden ergens waar er niets met ze kon gebeuren. 

Als een hond in een pension die wacht tot zijn baas hem komt ophalen. Elke keer als de deur opengaat, hoopt hij dat ie er is. Maar één voetstap en hij weet genoeg. Weer niet. Dan begint het gejank dat soms dagen aanhoudt.

In dozen, die iets weg hadden van kleine doodskisten, kwamen ze weer terug. Murakami, Vestdijk, mijn Rome-boeken. Het was goed om ze weer in de armen te sluiten. Ik hoorde ze opgelucht ademhalen. Gered van de kringloop of de papierbak, dachten Cicero, Juvenalis en Dickens. Ze wisten niet dat ik vanwege ruimtegebrek moest gaan schiften, boeken wegdoen.

Nog lang niet veilig dus.

Volgens de Belgische krant De Standaard is het wegdoen van boeken zo lastig omdat je boeken staan voor jouw persoonlijkheid. Je gooit dus eigenlijk jezelf weg. Ik besloot me daarom mild op te stellen en maakte ruimhartig gebruik van mijn discretionaire bevoegdheid. Dat hielp Quintilianus, Aristofanes en de auteur van een matige Vestdijk-studie (naam bekend bij de hoofdredactie) niet.

Afgekeurd.

Na een dag uitzoeken, waren zo’n vijfentwintig boeken afgevallen. Maar het merendeel van mijn collectie wachtte in verhuisdozen op wat komen ging.

Schavot

Ik dacht aan mijn vader die mij op een dag belde met de vraag of ik hem wilde helpen met het opruimen van zijn boeken. “Er gaat een hoop weg”, klonk het optimistisch. Een week later zaten we op de bank in zijn huiskamer. Eerst nog even koffie. Had ik al geluncht? En kon ik nog even de BBC instellen op zijn tv? Na een uur uitstellen klonk het – enigszins mismoedig – “Zullen we dan maar?” Langzaam liep hij de trap op naar de vide waar zich het grootste deel van zijn ­bibliotheek bevond. Op weg naar het schavot.

Eenmaal boven ging hij op een stoel zitten – hij had toen al weinig lucht meer – en zei: “We maken drie stapels. Een voor boeken die weg mogen, een voor twijfelgevallen en een stapel voor de blijvers.” Vervolgens wees hij boeken aan, die ik voor hem neerlegde. Mijn vader sprak dan zijn oordeel uit. Erg gemakkelijk ging dat hem niet af. Na een paar uur opruimen hadden we inderdaad drie stapels. Zo’n dertig boeken mochten weg, er waren een paar twijfelgevallen en dan was er een enorme berg van boeken die mochten blijven. “Zo, dat ruimt op”, zei mijn vader opgewekt. Hij wist natuurlijk wel beter: hij had gefaald. Onmachtig als hij was om de trekker over te halen.

Jammer dat mijn vader Marie Kondo nooit heeft gekend.

De Japanse Kondo is een wereldberoemde opruimexpert en bestsellerauteur, die nu ook haar eigen serie op Netflix heeft. Hierin gaat ze naar Amerikaanse gezinnen die moeite hebben met het opruimen van hun huis. Kondo helpt hen daarbij volgens de methode die haar naam draagt. Per categorie worden dingen bij elkaar gelegd. Alleen die dingen waarvan je blij wordt, mogen blijven. Ik keek naar de aflevering over Frank en Matt, twee schrijvers die samenwoonden in Californië. Ze hadden veel boeken, net als ik.

Ritueel

In een ritueel stelde Marie zich aan het huis voor. Frank en Matt moesten ondertussen bedenken wat het huis van hen wilde. Dat wisten we al: het moest netter, want de ouders van Frank kwamen logeren. Eerst waren de kleren (ook nogal veel) aan de beurt en daarna de boeken. Daar lagen ze op een grote stapel. Het was een treurig gezicht. Frank en Matt moesten elk boek vastpakken en voelen of ze er blij van werden. Matt pakte ‘To Kill a Mockingbird’ van Harper Lee vast. Hij begon meteen te stralen. Die mocht blijven.

Even later zag ik Matt met een hoop troep naar de kringloopwinkel rijden. Missie geslaagd.

Ik ging naar mijn werkkamer, pakte ‘Berlin Alexanderplatz’ van ­Alfred Döblin en drukte het tegen mijn borst: ik voelde blijdschap ‘Onvoltooid verleden’ van Hugo Claus, euforie. Elk boek gaf thuis.

Ooit las ik een interview met dichter en theoloog Willem Barnard. Hij vertelde dat hij zijn hele boekenbezit had teruggebracht tot één, jaloersmakende, slanke boekenkast. Dat gaat mij dus nooit lukken. Ik word eigenlijk van al mijn boeken blij.

 Sorry, Marie Kondo.

Stijn Fens, Trouw, 27 januari 2019

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *